Door Janny Huizinga- van der Wurff

Wanneer u een vaste bezoeker bent van onze website en wellicht ook bent geabonneerd op onze nieuwsbrief, dan bent u de naam Kees Dekkers diverse keren tegengekomen in zijn rol als mederedacteur van nieuwsitems.

Ergens halverwege 2025 heeft Kees aangegeven te stoppen met het redactiewerk. Doordat zijn vrouw (Brigitte Hollands) ernstige gezondheidsklachten ondervindt heeft het hem ook doen besluiten te stoppen als zorgvrijwilliger bij het hospice. Niet omdat hij geen betrokkenheid meer voelt, maar het biedt hem de kans om een betere balans te vinden in zijn privéleven waarin zijn rol als mantelzorger steeds intensiever wordt.

Tijdens de eindejaarbijeenkomst van het hospice hebben wij Kees op passende wijze in het zonnetje gezet en bedankt voor de vele jaren dat hij zich heeft ingezet voor het hospice.

Begin dit jaar spraken Kees en ik elkaar nog even kort in het hospice waarbij hij een korte terugblik gaf op tijd waarin hij intensief betrokken is geweest bij het hospice. Die periode begon in 2010 toen het eerste zaadje voor het hospice werd geplant en het pionierswerk begon. Daarbij kwamen ervaringen die hij had opgedaan in de tijd voordat hij naar Texel kwam, zoals fondswerving, sociaal- pedagogisch en pastoraal werk en (jeugd)hulpverlening, goed van pas.

Samen met anderen heeft hij zich hard gemaakt dat het hospice een ‘bijna-thuis-huis’ moest zijn met een onafhankelijk karakter. Een huis waarbij de gast de zorg van de eigen huisarts en thuiszorg ‘meeneemt’ naar het hospice en de dagelijkse verzorging door zorgvrijwilligers wordt gedaan.

Zoals Kees vertelt is het doel bereikt om Texelaars de mogelijkheid te bieden op Texel te kunnen sterven wanneer in de laatste levensfase verzorging in het ziekenhuis niet meer aan de orde is óf wanneer de zorg thuis te zwaar wordt. Dat het hospice stevig is verankerd op Texel en niet meer is weg te denken, stemt hem tot dankbaarheid en tevredenheid. Geheel loslaten zal Kees het hospice niet, hij blijft betrokkenheid voelen. Het wel en wee van het hospice zal hij nauw blijven volgen. Mocht in de toekomst behoefte bestaan om te sparren over hospice-gerelateerde zaken, dan is hij bereidt om zijn input te geven.

Kees glimlacht als hij mijn vraag beantwoordt hoe hij zijn tijd invult naast zijn rol als mantelzorger en somt daarbij een aantal dingen op, zoals: lezen, koken (waarbij recepten van Karin Luiten favoriet zijn), genieten van 3 jonge kleinkinderen, wandelen en het volgen van de politiek.

Hij benadrukt dat deze dingen mede mogelijk zijn doordat Brigitte en hij een fijn een goed netwerk hebben.